اول: دوباره سلام. بعد از مدتها دوباره ياد وبلاگ افتادم و ياد

مطلب نوشتن در آن. راستش اول كه مي خواستم وبلاگ

نويسي كنم مي خواستم فقط در حد ثبت خاطرات باشد

نمي دانم جا نداشتم گفتم بيام خاطراتم را تو وبلاگ ثبت

كنم. كم كم كه گذشت ديدم آمار وبلاگ و دوستان وبلاگ برام

جذاب و تعيين كننده شده و از اصل قضيه كه نوشتن مطالب

شخصيم بود دور شدم و افتادم توي نظر دادن براي ديگران.

آخه يكي  نيست بگه توكه اوضاعت اينقدر خرابه بجاي فكر

كردن به خودت بيكاري سرك مي كشي به احوال ديگران.

در نتيجه تصميم گرفتم دوباره توي وبلاگم بنويسم البته

از خودم و قول دادم به خودم كه به كسي كاري نداشته باشم

مگر اينكه بانظراتش بتونه به من كمك كند.

                                                    بگذشت شب هجران، معشوق پديد آمد

      آن صبح چو صادق شد، عذراي تو وامق شد

                                                   معشوق توعاشق شد، شيخ تو مريد آمد

      شد جنگ و نظر آمد، شد زهر و شکر آمد

                                                   شد سنگ و گهر آمد، شد قفل و کليد آمد 

      جان از تن آلوده، هم پاک به پاکي رفت

                                                      هرچند چو خورشيدي بر پاک و پليد آمد

      از لذت جام تو دل مانده به دام تو

                                                        جان نيز چو واقف شد، او نيز دويد آمد

      بس توبه شايسته برسنگ تو بشکسته

                                                      بس زاهد و بس عابد کو خرقه دريد آمد

      باغ از دي نامحرم سه ماه نمي زد دم

                                                                بر بوي بهار تو، ازغيب رسيد آمد

                       حالا که اومده مي گوييم دوباره کي م

اول از همه سلام

ماه رمضان گرمتون به كامتون باشه !!

مدتي بود كامپيوترمون مانيتور نداشت، نتونستيم آپ كنيم . ماجرا از اين قرار بود كه در يك لحظه غفلت من و شوهرم ، پسر كوچولومون محمد عماد كه عكس كنار درياش رو تو چند پست قبل براتون گذاشتيم (البته پسرم خيلي خوشگل تر از اين چيزي ست كه عكس بي كيفيت موبايل 2 مگا پيكسلي !!! نشون ميده ) يك ليوان آب نازنين كه قرار بود حضرت آقا ميل كنند ، اومد صاف ريخت روي شيشه مانيتور روشن ، و ما وقتي با چند دقيقه تاخير رسيديم ايشان داشت شيشه مانيتورو كه قبلا آب كافي براي شستشو در يافت كرده بود با دستاش تميز مي كرد!!!! خلاصه پر پر صفحه و سياه و سفيد شدن تصاوير و روشن و خاموش شدن چراغ كليدهاش ودر نهايت سوختن مانيتور، نشون ميداد كه پسرم خيلي كارشو با دقت انجام داده والبته به خاطر آب زيادي كه صرف شستن و دست ماليدن مانيتور كرده بود فهميدم يك خورده وسواسي هم هست !!!! القصه مانيتور ما در حالي بر آثر آب گرفتگي سوخت كه تو همين سفرآخري ، موبايل همسرم در حين عمليات امداد و نجات محمد عماد از عمق 30 سانتي متري دريا ، از جيبش افتاد تو آب و اونم سوخت متاسفانه!!! البته ما از اين همه خسارت هاي مالي خيلي هم ناراحت نيستيم چون از قديم گفتن آب روشناييه ، خوب ديگه برقش ما رو گرفته!!!!

سلام

اول روز پزشك را به خودم تبريك مي گويم ،بعد هم به تمام پزشكان ايران . دوم اينكه مي خواهم به بهانه روز پزشك كمي درد دل كنم . تقريبا بيشتر وقتها ، موقعي كه ، كسي مي فهمد من پزشكم، اولش فكر مي كند من خيلي پولدارم يا خواهم شد ،بعد ياد مريضياش مي افتد ،بعد ياد سختيها و اذيتهاي بيمارستان ، پولهاي زير ميزي ، بستري نشدن بيماران بي پول توسط پزشكان ، عزيزاني كه احتمالا در اثر سهل انگاري پزشكان فوت كرده اند و ... .

بعد از اين همه فكرها تازه مي پرسه تخصصت چيه ؟ ومنم مي گويم : تازه فارغ التحصيل شدم و پزشك عمومي هستم و در حال درس خواندن ( والبته كار همزمان) براي امتحان دستياري ؛ كمي دلش مي سوزه و مي گه : آخه ؛ پزشك عمومي كه زياده ، درس بخون تخصص قبول شي.

متاسفانه اين يك واقعيت تلخ است ، كه ، مردم به پزشكان عمومي اهميت كمتري مي دهند ، درحاليكه در روستاها ،شهرستانها و در بيشتر اورژانسها خط اول پزشك عمومي است  و تنها دلخوشي ما پزشكها احترام و اعتماد است. حرمت جامعه پزشكي اول بايد توسط خود پزشكان و سپس مردم حفظ شود تا جامعه اميدوار به حفظ و ارتقاء سلامت باشد.

از اين حرفها كه بگذريم اگر به حرفه پزشكي به عنوان يك شغل پر درآمد نگاه كنيم ، قطعا راه را اشتباه انتخاب كرده ايم ؛ در حالي كه اگر اين حرفه را فرصتي براي خدمت به مردم  بدانيم ، قطعا سعادتمند خواهيم بود.

راستي تولد ابن سينا هم مبارك.

اينبار باز هم مي خواهم از خدام بگم البته ايندفعه از «خداي ماله» ايم . بارها شده كه من، در مواقعي كه مشكلي دارم يا فكر مي كنم ممكنه برام مشكلي پيش بياد،  ياد خدا مي افتم و همش مشغول دعا مي شوم كه خدا اين مشكل برام پيش نياد، جالب اينجاست كه وقتي خوشحالم كمتر به فكر خدا هستم، انگار كه خدا اصلا وجود ندارد. به اين موضوع خيلي فكر كردم و به اين نتيجه رسيدم كه من هر جا براي انجام كاري احساس ضعف مي كنم و فكر مي كنم از پسش بر نمي آيم به خدا متوسل مي شوم( آن هم يك توسل خالي، بدون تلاش و حركت براي حل مشكل )و نتيجه كار اين مي شود كه من هيچ گاه براي از بين بردن ضعفهايم تلاش نمي كنم ، چون هميشه خدايي هست كه من بروم پهلويش و بگم به دادم برس. يك مثال جالب براي خودم زدم : خداي من مثل ماله بنايي مي ماند كه من دايم آن را روي يك ديوار پر از ترك مي كشم تا تركهاش ديده نشود و مي نشينم زير ديوار و غافل از اينكه يك روز اين ديوار فرو مي ريزد ومن هم در حالي كه خوابم زير ديوار خواهم ماند. ولي من مي خواهم سعي كنم اززير اين ديوار بلند شوم بجاي ماله ؛ كلنگ به دست بگيرم و ديوار پراز ترك را خراب كنم و دوباره ديواري نو بسازم واين بار زير ديوار بنشينم و بگم خدايا من تمام تلاشم را كردم بقيه اش با تو.

سلام دوستان ، به سلامتي از مسافرت بر گشتيم ، از مشهد كه راه افتاديم شب خانه يكي از دوستانم تو بجنورد خوابيديم . صبح راه افتاديم توي جنگل گلستان صبحانه خورديم و ساعت 2 هم رسيديم بابلسر جايي كه پلاژ گرفته بوديم. جاي شما خالي حسابي گرسنه بوديم ، راه افتاديم رفتيم دنبال يك رستوران براي نهار خوردن. آدرس رستوران را پرسيديم و رفتيم ديديم نوشته رستوران شانديز مشهد!! -جالب بود چون بستني اصيل  مشهد نوشابه مشهديشم بعدا ديديم - . رفتيم تو و وقتي با قيمتهاي وحشتناكش روبرو شديم مثل بچه هاي خوب سرمون انداختيم پايين و آمديم بيرون ( قيمت يك جوجه كبابش 8000 تومان در مي آمد در حالي كه بهترين رستوران مشهد ماهيچه سرو ميكنه 8000تومان) . رفتيم حسابي گشتيم تا يك رستوران مناسب پيدا كرديم و فكر ساعت 4 بود كه نهار خورديم . 4 روز شمال بوديم و حسابي رفتيم توي دريا. بعد از 4 روز راه افتاديم مي خواستيم از جاده كندوان برويم ،رسيديم چالوس چشممون خورد به نمك آبرود و ياد تله كابينش افتاديم . مستقيم رفتيم آنجا و تله كابينش خيلي حال داد البته من يك كم ترسيدم ارتفاعش زياد بود. بعد از آنجا از جاده كندوان رفتيم سمت تهران تو يك پيچ با صفا، مرغ زعفروني رومنقل كباب كرديم و حسابي چسبيد  .تهران  با توجه به ترافيك پايتخت ،يك لحظه تهران نمانديم و سريع رفتيم قم . ساعت 10 شب رسيديم جمكران بعد از زيارت همانجا خوابيديم. صبح مصادف بود با شهادت امام موسي كاظم رفتيم حرم حضرت معصومه. بعد از زيارت رفتيم سمت اصفهان .7 ساعت تو راه بوديم. اصفهان علي رغم گرم بودن هوا خيلي خوش گذشت . تقريبا از تمام مكانهاي تاريخيش بازديد كرديم ، مسجد جامع (كه وقتي راهنما از عجايب تاريخيش مي گفت ومعماري بي نظيرشو ديديم به مسلمانيمون افتخار كرديم) ، عالي قاپو(وقتي دونفرسرشون را مي چسباندند به دو گوشه ديوار حياط كه 9-8متر از هم فاصله داشت و به آهستگي در گوشي صحبت مي گردنند صداي همديگر را واضح وبلند مي شنيدند انگار ميكروفون جا سازي شده باشه )، منار جنبان ، 33 پل ، پل خواجو ، هشت بهشت ، چهل ستون ، آتشكده و مكان تفريحي بسيار قشنگ كوه صفه(سراسر كوه چمن بود وشهر ريز زير پاهات و تله كابين بالا سرت).نكته قابل تامل اينكه اطفهان با اون سر سبزيش - به نظرم براي هر نفر 20-10متر فضاي سبز وجود داره بر خلاف مشهد كه هر 20-10 هزار نفر يك متر فضاي هم سبزپيدا نمي شه!- آب سرد كن كه چه عرض كنم شير آب گرم هم نبود براي رفع تشنگي!!مجبور شديم يك 8-7 هزار توماني پول آب معدني بديم . بعد از 3 روز اصفهان گردي از دل كوير برگشتيم مشهد سالم وسلامت ،خدا رو شكر . جاي شما خالي!